Vil ha katt

Av Amund Grimstad, Klassekampen 21.09.92
Kor mange barn er det ikkje som har ønska seg eitt eller anna kjæledyr, men som, i staden har møtt uforståelege foreldreargument eller byråkratiske borettslagsreglar. Bak alle dei vanskelege orda er det kanskje heilt andre grunnar til at ein ikkje får den firbeinte venen ein så inderleg ønsker seg. Dette er det Trøndelag Teaters barneframsyning, "Ingenting å være redd for" tar for seg med ein god porsjon varme.
"Framsyninga har gått som oppsøkande teater på skulane i Trondheim i heile haust, og er nå sett opp på Teaterloftet. Det er blitt ei lun lita framsyning som tar barnas parti eitt hundre prosent, og som kanskje har ein moral einskilde vaksne vil ha vanskeleg for å svelgje. Men for barna finst det ikkje problem med å forstå eller kjenne seg att i oppsettinga.

Katta til fru Hagebrink (Hege Rohde) har fått ungar, og alle har fått ein heim så nær som den minste kattungen (Pia Jacobsen). Den vesle katta er både kjælen og leiken, og Ingerlinn (lren Reppen) på 8 år fell pladask for det lille nøstet. Katta er hennar om ho får lov av foreldra sine (Kine Bendixen og Hallbjørn Rønning). Det får ho sjølvsagt ikkje, og der ligg konflikten.

Men Ingerlinn er ein oppfinnsam unge som ikkje går av vegen for eit par spanske, ei lita løgn og nokre tjuvtriks,(alt godt innom grensa for det akseptable). Ho er ein unge som: ikkje gir seg så lett. Iren Reppens rolletolking gjer jenta akkurat passe dristig når det gjeld å utfordre foreldra. Om dette er ein metode som vinn fram, skal eg sjølvsagt ikkje røpe, men her er konfliktar og løysingsmodellar til å kjenne seg att i både for vaksne og barn! Det er dessutan befriande å sjå ei barneframsyning der moralen for det første (rett nok godt innpakka, men likevel) er å gjere opprør, og der konflikten blir akseptert som ein konflikt, og ikkje løyst i lutter kardemommeidyll, men tvert om, ved at den ene parten vinn og den andre tapar.

Dei fem aktørane kjem alle godt frå rollene sine, men det er særleg Iren Reppen som imponerer som åtteåring. Per Kristian Solbakkens scenografi er tydeleg laga for oppsøkande teater, men fungerer like bra på ei fast scene. Enkel, men effektfull bruk av kulisser som blir skrella lag for lag som ein lauk. Instruktør Trond Birkedal har vald å la stykket framstå som ei lun, varm, og roleg fortalt historie utan alle dei larmande påhitta ein ofte finn i barneteater. Han har dessutan prøvd å bryte ned skillet mellom scene og sal. Dette har han greidd bra, og resultatet er blitt ei riktig triveleg lita framsyning.